قرار من با خودم این بود که خوب باشم.که خوب زندگی کنم.که وقتی دلتنگم ببینم آسمان چقدر بزرگ و دلگشاست.قرار من این بود که به کلاس نقاشی بروم.که داستان بنویسم.که بیشتر بدانم.که بیشتر بفهمم/یاد بگیرم.قرار من این بود که به صورت مادرم بخندم انگار که خیلی خوشبختم/انگار که خوشبخت ترین موجود عالمم همیشه.قرار من این بود که خانه را تمیز نگه دارم.قرار من این بود که بعضی چیزها را برای همیشه فراموش کنم.که بعضی چیزها را برای همیشه به یاد بسپارم.

سر همه قرار هایم هستم.

این شبها همچنان که تا صبح بیدار می مانم به همه چیز فکر می کنم.هر شب یاد یک نفر می افتم اگر مرده باشد برایش دعا می کنم اگر زنده باشد بهش فکر می کنم.مدتیست که با احسان به این نتیجه رسیدیم که جز همدیگه کسی رو نداریم.به این فکر می کنم که اگر این زندگی مشترک به هر دلیلی پا نمی گرفت چه آینده ای در انتظار ما می بود؟آیا با یک نفر دیگه هم انقدر خوشبخت می تونستیم باشیم؟خوشبختی یعنی نبودن بدبختی.من الان بدبختی ندارم٬پس خوشبختم.احسان گاهی بی مقدمه ازم می پرسه بگو چی می خوای؟الان هر چی بخوای قبول می کنم.هیچی به ذهنم نمی رسه!کلا هیچ آرزویی ندارم.این خیلی بده.حتی رویاهای دور و درازم ندارم.آرومم.تو همین شرایطی که هست.که هر وقت بخوام می خوابم.که هر وقت بخوام پا میشم.که هر چند نخی که میخوام سیگار بکشم.اما ته دلم می خواستم که یه آدم  دیگه باشم.یه زن پر شر و شور٬پر کار از اینا که بیست و چهار ساعت هم براشون کمه.اما من جنسم از جنس یه دختر بچه اس که فارغ و بی خیاله.فقط خیال می کنه که جزو آدم بزرگا شده.خوبه که بشینم راجع به جایگاهم فک کنم.به جای اینکه به مردن و مرده ها فکر کنم...

به مامان که نگاه می کنم تنها چیزی که می دونم اینه که نمی خوام شبیه او باشم.نمی خوام تمام عمر خودم رو درگیر یه دروغ بزرگ بکنم که من هیچی نیستم\هیچی نشدم...اما دقیقا آینه ای از او هستم.چرا گاهی وقتا فرار کردن از یه چیزایی هیچ فایده ای نداره؟بهش نگاه می کنم و می بینم سالهاست داره عذاب می کشه...در حالی که همه چیز داشته.شوهری که عاشقش باشه ، بچه های مهربون،پول...اما هیچوقت خودشو باور نکرده.و پدرم که آهسته در گوش خواهر بزرگم میگه شهین یه زن عادی نیست یعنی هیچوقت نبوده.اون منو گم کرده منو فراموش کرده اون هیچوقت طبیعی نبوده یا اینکه میگه شهین مریضه ...و من مثل کرگدن ها به یه نقطه خیره میشم و به این فکر می کنم نباید بذارم شبیه اون بشم...نباید بذارم احسان یه روز راجع به منم به این نتایج برسه...

کاش میشد بگن تیر سی روزه اون وقت تولد من از تاریخ حذف میشد...

یک نفر اونجا بود که می خواست تغییر کنه و یک نفر اینجا بود که هیچوقت نمی خواست تغییر کنه،نمی خواست بزرگ بشه،نمی خواست باور کنه.یک نفر بود که با چشمهایی پر از سوال به چشمهای پر از اشک آن دیگری نگاه می کرد...در قبرستانی که نیمکت های غبار گرفته داشت.و یک نفر بود که آرزو می کرد حرفهایش را از چشمهایش بخوانند و همیشه هم ناکام ماند.یک نفر آنجا بود که می دانست.همه چیز را می دانست.و دیگری که اینجا بود فکر می کرد زندگی یعنی خودت را محکوم کنی.و همیشه بدبختی برایش محتوم بود.و سهمش همین بود.نه اینکه خیال می کرد شخصیت یک رمان است همیشه زندگی را جدی نگرفت.واقعی نفس نکشید.این شد که  سکوت کرد.و سقوط کرد.در حالی که چشمهایش بسته بود و فکر می کرد خوشبخت است.

حباب جدیدم خالی است.باید بسازمش....در غیر این صورت دوستش نخواهم داشت.باید برای خانه ام فکری کنم...دلم برای نوشتن تنگ شده.دلم برای دلتنگی هایم تنگ شده.من نباید برگردم.من نباید بر گردم....

یه بچه که از رفتن به مهمونی محروم شده....

بیا کودکانه فکر کنیم...

یه بچه که از رفتن به مهمونی محروم شدم

دل کوچولوش پر از غم میشه

بغض می کنه

لب ور می چینه

گریه هم...شاید

شاید حسابی گریه کنه...

تجربه اش رو داشتی؟...

می تونی این فرصت رو داشته باشی که تجربه کنی...

مطمئن نیستم که اون موقع هم می تونی کودکانه فکر کنی...؟

وقتی یه نفر میره...جاش بدجوری تو زندگی آدم خالی میشه...وسوسه میشم که...

...

بگذریم...

پ.ن:وقتی می خواستم اینا رو بگم گریه ام گرفت....

من "تو" بودم؟یا "تو"شدم؟

چرا چیزایی که می خوای

رویاهای قشنگت

لطافت نگاهت

صمیمیت نوازشت

چرا شبیه منه...

"تو" منی یا "من" تو ام؟